Θέλουν να φύγουν και φεύγουν οι νέοι

Το κλίμα που επικρατούσε, δεν ήταν καθόλου καλό, ούτως ή άλλως, ελέω κρίσης. Και ήρθε αυτή η κυβέρνηση για να αποτελειώσει ψυχολογικά όσους ήλπιζαν σε κάτι καλύτερο. Διαπραγμάτευση – εφέ, σε ένα παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι με την τρόικα, πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και βροχή από δεκάδες τροπολογίες – νυχτέρια για να εξυπηρετηθούν κομματικές σκοπιμότητες (τρεις εκ των οποίων, που μάλιστα αφορούν σε μείζονα θέματα «δεν πληρούν τις συνταγματικές προϋποθέσεις», όπως είπε η ίδια η Πρόεδρος της Βουλής), παροχές με χρήματα που δεν υπάρχουν...

Έχουμε πλέον στο πηδάλιο κυβέρνηση του τύπου «κατά παρέκκλιση κάθε άλλης διάταξης», έκφραση πονηρή που υπήρχε σε μερικές από τις τροπολογίες που κατατέθηκαν. Χθες, μιλήσαμε με ένα νέο παιδί. Επιστήμονας. Δεν είναι εμπλεκόμενος πολιτικά, αλλά, όπως κάθε πολίτης που ανησυχεί, παρακολουθεί με ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα. Μας είπε το εξής: «δεν υπάρχει ελπίδα, καμία ελπίδα δεν έρχεται με αυτούς.

Θέλω να φύγω, να φύγω μακριά, να ξαναρχίσω τη ζωή μου, όσο είναι καιρός. Δουλειά δεν υπάρχει παρά μόνο στο Δημόσιο, αλλά κι αυτό μόνο με βύσμα σε πολιτικό γραφείο στελέχους αυτών που κυβερνούν. Και για πόσο θα πληρώνουν στο Δημόσιο; Για πόσο; Και αν έρθει μια μέρα που πληρώνουν με χρήματα χωρίς αντίκρισμα, καθώς δεν θα έχουν αγοραστική αξία και δεν θα υπάρχουν αγαθά στα ράφια; Δεν έχω πλέον καμία δουλειά εδώ…» Και κοίταξε μακριά, με τη θλίψη να αποτυπώνεται έντονα στο πρόσωπό του… Και συνέχισε: «Στέλνω βιογραφικά, στο εξωτερικό κάπου θα χρειάζονται έναν νέο άνθρωπο.

Αν μη τι άλλο, έχω κάθε διάθεση να δουλέψω, να προσπαθήσω. Φτάνει να μου δοθεί μια ευκαιρία. Αυτό μόνο ζητώ, μια ευκαιρία». Αυτός ο νέος άνθρωπος βλέπει το απίστευτων διαστάσεων πισωγύρισμα στη χώρα με τη λαβωμένη οικονομία, μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου. Οικονομολόγος, βλέπει τις συνεχιζόμενες εκροές, βλέπει τους «προοδευτικούς» υπουργούς που έχουν τα χρήματά τους έξω (αλλά και τον υπουργό της προηγούμενης κυβέρνησης που τα έστελνε κι αυτός έξω, για να μην ξεχνιόμαστε), βλέπει τα μπάχαλα, τις καταλήψεις και την έμμεση «επιβράβευση» των τρομοκρατών από την κυβέρνηση, βλέπει τον εποικισμό της χώρας και αποθαρρύνεται. «Όσο πιο μακριά, τόσο το καλύτερο», μας λέει.

«Αισθάνομαι ότι έχει συσσωρευτεί πάνω μου τον τελευταίο καιρό, ένα ‘τοξικό φορτίο’. Θέλω να το αποβάλλω, όπως και το άγχος που με διακατέχει, λόγω της κατάστασης που επικρατεί. Γι’ αυτό και η αλλαγή περιβάλλοντος, είναι πολύ σημαντική, αισθάνομαι πως θα με αναζωογονήσει».

Έτσι σκέφτονται σήμερα πολλοί νέοι μας. Και η αιμορραγία συνεχίζεται. Κυβερνήσεις και επιχειρήσεις του εξωτερικού, εκμεταλλευόμενες την κατάσταση, απορροφούν το εξειδικευμένο προσωπικό της χώρας, δίνοντας ευκαιρίες στους νέους μας για μια νέα αρχή και μια καριέρα, σε περιβάλλοντα, η λειτουργία των οποίων δεν εξαρτάται από τις διαθέσεις του κάθε αναρχοαριστεριστή. Φυσικά, όσοι κάνουν καριέρα στο εξωτερικό, δύσκολα θα γυρίσουν πίσω. Και κάπως έτσι, η Ελλάδα χάνει τα παιδιά της, με ό,τι αυτό σημαίνει για το μέλλον μας…

Νίκος Χιδίρογλου

www.elora.gr